Mijn Bergen Index, of hoe je een berg op een kaartje van 5,5 bij 10 cm propt

Het heeft me altijd gefascineerd dat wat je je herinnert van een plek erg afhankelijk is van hoe je je op dat moment voelt. Je kunt op een hele fantastische plek geweest zijn, maar je vooral herinneren dat je voeten pijn deden of dat je vergeten was je lippen in te smeren en je ontzettende dorst had. En de persoon met wie je bent, komt meestal met een heel ander verhaal thuis. Wat kan ik daarmee?

Ik ga graag naar de bergen. Omhoog lopen is afzien, maar je krijgt ook altijd een beloning. Ik houd van de ruimte en het vrije gevoel boven op de top. Het weidse uitzicht geeft mij altijd het gevoel dat er zoveel mogelijk is. In vergelijking tot die grootsheid ben ik prettig nietig. Als je geluk hebt, kun je je ook eenzaam voelen.

Vaak gebruik ik vakantiefoto’s als uitgangspunt, vaak van gezamenlijke wandelingen door bergachtig gebied. Tegenwoordig ook wel uit mijn oude albums. Daarin zitten inwisselbare foto’s van verschillende bergvakanties met mijn ouders geplakt. Hoeveel kan ik me eigenlijk van iedere bergtop herinneren? En waar zijn al; die herinneringen samengevallen?

Wat nu als ik een verzameling aan leg van alle bergen waar ik in mijn leven geweest ben? Ik kan beschrijven wat ik me herinner en zoeken naar aanvullende informatie in mijn oude dagboeken en fotoalbums. Aangevuld met herinneringen van mijn reisgenoten, kan ik een veelzijdig beeld van mijn ‘zijn’ op die berg neer zetten.

Als vorm kies ik de rolodex. Je weet wel, zo’n ding dat vroeger op kantoor op het bureau stond met adresgegevens van alle belangrijke mensen. Mijn bergen verzameling in een rolodex persen leek me een heel goed idee. Daar waar een berg hoog  en groot is, is zo’n kaartje klein en breed. Je herinnering erop schrijven is alsof je het probeert te verdikken tot een tweet.

Hier ben ik in de winter mee begonnen. Ondertussen zitten er al best wel wat kaartjes in mijn rolodex. De Schnepfenried, Cañon del Sumidero, Mont Ventoux, de Vogezen, Cairncorns en de Ardennen: ze zitten er al in. Maar er ontbreken er ook nog heel veel. Het blijkt een heel karwei om te achterhalen op welke bergen ik allemaal geweest ben. Het kost veel meer tijd dan ik van te voren had bedacht. En dan heb je één zo’n klein kaartje gevuld…  

Wat ik al wel zie is dat het klopt wat ik als stelling had: mijn herinneringen bestaan vaak uit dingen die helemaal niets met de bergen te maken hebben. ‘Hier was ik tijdens mijn eerste vakantie met mijn man’, ‘Hier hoorde ik dat mijn opa was overleden’ maar geen grote natuurherinneringen. Ik weet eerder wat ik heb gedronken en met wie ik was, dan hoeveel andere toppen ik kon zien.

Ik had dit blog willen schrijven als de Bergen Index klaar was, maar ik besef nu dat dit een project is waar ik heel lang aan kan doorwerken. Iedere keer herinner ik me weer een nieuwe plek, die ik kan toevoegen. Iedere vakantie kunnen er weer nieuwe plekken aan toe gevoegd worden. Wat me doet beseffen: misschien is dit kunstwerk pas af als ik te krakkemikkig ben om nog te reizen…