De relatie tussen elementen of: hoe gaat het met mijn 3D werk?

De afgelopen twee werkbesprekingen laat ik steeds meer 3D werk zien. Ik merk dat ik er veel van mezelf in kwijt kan: ik loop over van de ideeën en ben er graag mee bezig. Het spitst zich zelfs al een beetje toe tot één gegeven. Tijd dus om weer even een update voor jullie te maken. Wat ben ik eigenlijk aan het doen?

Ik bleef in de zomervakantie lang nadenken over een opmerking van een van mijn docenten. Ze zei: ‘Sculptuur gaat over de relatie tussen de verschillende elementen waaruit het werk bestaat.’ Relaties vind ik fascinerend en moeilijk. Hoe kan ik mezelf open stellen, maar tegelijkertijd grenzen stellen. Hoe kan ik mijn eigen ruimte innemen en ook de ander ruimte gunnen. En ik besefte dat ik dat ook juist erg prikkelend vind om in 3D te onderzoeken.

Afgelopen tijd ben ik lang bezig geweest met een werk, waarbij ik twee verschillende soorten blokken aan elkaar wilde maken met behulp van een rits. De rits zag ik als verbindende factor, als de relatie tussen die twee blokken (als tussen twee mensen). De ene vorm wilde ik stevig en standvastig maken. De tweede vorm werd lang en meer amorf. Die moest door de rits gedraaid aan de eerste vorm komen. En die draaiing moest je voelen.

Ik heb geworsteld met de plek van de rits. Hij moest logisch zijn, kon niet zomaar random om de vorm geslingerd worden. Bij het standvastige blok was de plek gelijk helder, maar het andere blok heb ik meerdere keren opnieuw ingepakt, in de hoop op betere zomen waarlangs ik de rits kon leggen. Eerst wilde ik hem helemaal verstoppen, maar waarom dan die rits? Dan zou ik de blokken net zo goed aan elkaar kunnen naaien. De rits heeft ook een functie en moet zichtbaar zijn. Uiteindelijk heb ik heb tussen twee naden in genaaid.

Toen ik uiteindelijk de boel in elkaar had, verbaasde het beeld dat er ontstaan was me. Ik had gedacht dat het robuuste blok de drager zou zijn geworden van het gedraaide blok. Dat die zich helemaal zou moeten voegen. Maar dat was niet zo. Het gedraaide blok helde over. De punt kwam weer bij de grond en af extra steun. Het blok dat ik als dragend had bedacht helde over en leunde deels op het gedraaide blok.

En eigenlijk is het ook zo in relaties niet? Je denkt dat je de dragende partij bent, maar je wordt ook gedragen door de ander. Je moet allebei iets inleveren, allebei werken. Soms heb je misschien wel het idee dat jij meer meegeeft dan de ander. Maar de ander voegt zich ook naar jou.

Beide blokken zijn nodig om een bepaalde stand te krijgen. Ze zijn afhankelijk van elkaar. En de eindpose is afhankelijk van beide elementen. Ze hebben elkaar nodig, ondanks dat het knelt. Voor allebei. Dat gegeven vind ik super interessant. Ik probeer dat nu opnieuw te verbeelden, maar dan met andere vormen en andere verbindingen. Soms ben ik tevreden, soms niet, maar ik heb wel het gevoel op de goede weg te zitten.