Aquarellen met Georgia O’Keeffe

Zin om even iets anders te doen – het is tenslotte vakantie –  boekte ik een online workshop aquarellen maken naar aanleiding van werk van Georgia O’Keeffe. Haar simpele en heldere aquarellen stonden me aan. Hoe was het om na bijna een jaar weer een keertje een online workshop te doen?

De Amerikaanse moeder van de moderne kunst Georgia O’Keeffe (1887 – 1986) is vooral bekend door haar schilderijen van bloemen. Ze zijn zo ingezoomd, dat de bloembladen een ander verhaal gaan vertellen: ze lijken op landschappen, op vulva’s of op helemaal niets. Vanaf 1933 bracht ze veel tijd in New Mexico door en schilderde ze ook veelvuldig het grootse landschap dat ze om zich heen zag.  

Dat zij ook aquarellen heeft gemaakt, wist ik eigenlijk niet. Maar dat zegt meer over mij dan over haar. Haar eerste kunstlessen blijkt ze van een lokale aquarellist gehad te hebben. In 1908 bezocht ze een tentoonstelling van de aquarellen van Rodin in de Midtown Gallery 291, een ruimte waarvan Alfred Stieglitz eigenaar was (en met hem trouwde O’Keeffe later).

Van 1916 tot 1918 gaf O’Keeffe les op de kunstafdeling van de West Texas State College en in die periode maakte ze veel aquarellen. Niet alleen van het omringende landschap, maar ook van mensen (al kwamen die niet ter spraken in de online workshop). Het zijn aquarellen waarin je kunt zien dat ze aan het experimenteren is, aan het spelen en onderzoeken. Hoe abstract wil ze gaan? Hoeveel kun je weglaten? Hoe verbeeld je wat je voelt bij wat je ziet?

De grootsheid van de natuur inspireerde haar erg. ‘There is something wonderful about the bigness, the loneliness and windiness of it all,’ zo schreef ze over het open landschap in Texas. Ze wandelde veel en graag, ook in de nacht. De meeste aquarellen zijn heel minimalistisch geworden (zoals de zonsopgang hierboven). Met een paar kleurvlakken en wat goedgekozen details, zet ze het landschap neer.

Haar aquarellen komen modern over. De verschillende kleurvlakken hebben vaak harde randen en gescheiden door een klein beetje wit van het papier. De kleuren zijn ook vrij vlak opgebracht en er is weinig schaduw of perspectief in te vinden. Ze gebruikte ook geen ondertekening.

Het viel me niet mee om de workshop te doen. We moesten het ene na het andere werk naschilderen. En ik vond het SAAI. Het werd al snel een beetje droedelen. Toen ik – in een poging om het voor mezelf leuker te houden – een foto van onze vakantie in Wales probeerde na te schilderen á la O’Keeffe leek het nergens op. Frustratie alom. In het begin lukte me wel mijn verf helder en transparant te houden. Maar na een tijdje was ik niet meer geconcentreerd, werden mijn waterbakjes vies en begon de verf steeds modderiger te worden.

Conclusie: ik ben dit soort online workshops ondertussen ontgroeid. Ik heb er altijd veel plezier uit gehaald, maar nu voelt het als een veel te krappe trui. Ik zou beter vanuit mijn eigen proces naar deze aquarellen kunnen kijken: wat vind ik er mooi aan en hoe kan ik dat in mijn eigen werk terugbrengen?

De eenvoud en de helderheid van deze aquarellen spreekt me wel erg aan. Misschien leuk om als ik in Frankrijk probeer mijn tekeningen van de omgeving ook terug te brengen tot grote kleurvlakken. En wit erin laten. Dat geeft lekker wat helderheid. Daar een beetje mee spelen, dat spreekt me wel aan. Gewoon voor de lol.

bijschrift:
Georgia O’Keeffe, Sunrise, aquarel, 1916