Mijn eigen theedoek weven

Ik kijk altijd met veel interesse naar die grote weefgetouwen (bijvoorbeeld bij het textielmuseum). Ik vind het fascinerend dat je stof kunt maken door twee draden met elkaar te kruisen. Dat is pas echt ‘from scratch’. Mijn moeder had er vroeger ook eentje, maar weet eigenlijk niet zo goed meer hoe ze dat (veertig jaar geleden) deed. Dus we besluiten (met mijn zus erbij) een cursus te gaan volgen.

Op mijn atelier heb ik drie kleine handweefgetouwtjes staan. Af en toe speel ik ermee – vaak in een vakantie periode – en dan probeer ik ‘iets’ te maken. Ik weet niet goed wat ik ermee wil, maar ik weet wel dat ik bij ‘weven’ een JA voel. Maar ook: dat duurt zo lang, het kost zoveel tijd. Moet ik deze afslag nu wel nemen? En ik weet: dan is het antwoord eigenlijk altijd NEE.

Maar, zo zeg ik tegen mijn kritische brein, het is wel goed om dat ‘grote’ weefgetouw ook eens uit te proberen. Dan weet ik wat het is, kan ik ermee verder OF ik kan het afstrepen. Dus ga ik vol enthousiasme op weg naar Gorcum, waar we bij Studio Roodenburg vijf donderdagen les krijgen in de ins en outs van een vierschacht weefgetouw. Iedere ochtend theorie en oefeningen, iedere middag weven. We leren patronen lezen, patronen tekenen, kleuren uitkiezen en krijgen materiaalkennis.

In het kort: de scheringdraden (de verticale) zijn via een ingewikkeld systeem aan pedalen verbonden. Als je met je voet een pedaal indrukt, gaat een deel van de schering omhoog én een ander deel dus naar beneden. Dan duw je daar een draad doorheen (meestal opgerold op een weefspoel) en dat noem je de inslag (de horizontale draden). Daar waar de scheringdraad naar beneden is, zie je de inslagdraad, en daar waar de schering omhoog is geweest, zie je dus de scheringdraad.

Weven blijkt veel meer een denksport dan ik van te voren had gedacht. Het inrijgen van zo’n groot weefgetouw is cruciaal voor het resultaat. Want patronen ontstaan door de manier waarop elke scheringdraad met een schacht is verbonden en hoe die schachten dan weer met de pedalen zijn verbonden. Door de pedalen in een bepaalde volgorde in te drukken, ontstaat er een patroon. Tijdens de cursus werken we op vier weefgetouwen die allemaal anders zijn ingeregen: diamant, rozengang, W & M en visgraad. Maar er zijn dus nog veel meer mogelijkheden.

Ik vind het weven zelf erg leuk om te doen. Het is mindful. Pedaal intrappen, schuitje (weefspoel) erdoor en aanduwen. Terug. Ander pedaal intrappen, schuitje erdoor, aanduwen. Je komt in een bepaalde flow, waarbij de handeling je brein overneemt. Je krijgt je patroon door je pedalen in een bepaalde volgorde in te trappen, dus je bent voortdurend aan het tellen in je hoofd. Er is weinig plek voor iets anders. De uren vliegen voorbij.

De laatste les gaan we de hele dag weven en maken we een theedoek. Ik heb van te voren bedacht dat ik niet de hele tijd wil meten om alles symmetrisch krijgen. Om toch samenhang te houden koppel ik een aantal kleuren aan een bepaald patroon en kies ik welke kleuren dominant worden (blauw en bruin) en welke meer een streepje (rood en oranje). Groen en zacht roze krijgen een vrije rol (al wordt roze uiteindelijk meer een streepje). Het eindresultaat zie je boven dit blog.

Aan het begin van de cursus leek het me eigenlijk nauwelijks te doen om een hele dag te weven en dan je eigen theedoek (75 cm) af te krijgen, maar het is me wel gelukt. Het weven ging, na vijf lessen, ook veel soepeler. Ik werd er minder moe van. Het flowde meer, ik zette er minder druk achter. Maar als ik eerlijk ben, zie ik er in mijn kunst niet direct een plek voor. Dat vind ik eigenlijk wel jammer, omdat de handeling me veel plezier brengt. We zullen zien.

Ik zie wel een grappige bijwerking. Ik heb al vaker les gehad (en geblogd) over contrasten in mijn werk, maar de manier waarop we het hier gingen toepassen lijkt bij mij te beklijven. Kies eerst je kleurpalet (max vijf kleuren) en voeg daar dan nog één kleur aan toe die anders is. Die gebruik je maar een beetje (zie rode en oranje streepjes in mijn theedoek), maar daardoor gaat alles meer leven. Ik zie het voor me. Het werkt.

Ben je zelf nieuwsgierig naar weven en ben je op zoek naar een cursus of een plek om het uit te proberen? Ik kan je Studio Roodenburg aanraden.