Hoe is het met mijn mini’s afgelopen?

Deze zomer schreef ik een blog over een aantal kleine werkjes die ik aan het maken was. Ik vond ze te braaf en kwam tot de conclusie dat ik ze kapot moest maken (hellepie!). Met de stukken zou ik dan opnieuw gaan componeren. Is dat gelukt?

In het vorige blog over de mini’s constateerde ik dat ik het moeilijk vond om mijn eigen werk stuk te maken, ook als ik dacht dat het me wel wat zou kunnen opleveren. Ik merkte toen dat ik dan ‘de beste’ ging ontzien en dat ik te kleine ingrepen deed. Het blog was bedoeld om mezelf een zetje te geven. Ik wilde verder gaan dan dat ik tot dat moment was gegaan. De serie was oké, maar niet goed genoeg. Neem je met oké genoegen of durf ik het aan om oké werk stuk te vernietigen? Misschien levert het beter werk op, maar misschien ook niet.

Naar jullie toe sprak ik toen de intentie uit om ALLE mini’s kapot te maken en dan daar nieuwe dingen van te maken. En dat heb ik gedaan. Ik heb dingen gescheurd (meer rafels) en soms ook met de schaar gekozen om de stoffen minder recht van elkaar te scheiden. Toen ik eenmaal begon, viel het eigenlijk wel mee hoe lastig het was. Ik moest even mezelf een zetje geven, maar daarna vond ik het zelfs best leuk om te doen.   

Dus toen had ik een stapel stukjes, de één interessanter dan de ander. Met de stapel stukjes die dit opleverde ben ik toen weer gaan bouwen. Het ene stukje bleek daarbij interessanter dan het andere. Soms zat het meeste borduurwerk op de ene helft of zaten de overgebleven stukken stof nog maar met zo weinig steken aan elkaar, dat ze los raakten. Ik kon niet alles meer gebruiken. Sommige stukjes zitten nu nog in een bak, misschien dat die ooit nog ergens een plekje in gaan krijgen.

Het proces van weer opnieuw iets maken van wat ik mezelf nu gegeven had, vond ik erg leuk. Het zoeken naar passende stukjes stof. Welke kleur? Wat voor formaat? Dat vind ik een erg leuk proces. Ik heb ondertussen best een aardige voorraad restjes waar ik uit kan putten. Dat geeft vaak hele interessante combinaties van vormen. Ik heb daarbij ook echt meer contrasten toegevoegd.

Als ik naar het eerste blog kijk, dan zie ik daar 12 kleine werkjes. Op dit moment heb ik er zes. Dit proces heeft me dus minder eindproducten opgeleverd. Maar de werken die ik nu heb gemaakt, vind ik zelf wel interessanter dan de eerste twaalf. Ze zijn meer gelaagd geworden, hebben meer contrast en zijn daardoor interessanter om naar te kijken. Ze zijn ook in formaat iets groter geworden.

Ik wil niet zeggen dat ik dus voortaan alles wat ik maak ook weer stuk moet maken, want wat voor het ene werk goed is, is dat niet per definitie ook voor het volgende werk. Wat ik hieruit meeneem is dat je goed moet blijven kijken naar wat je doet. Is het echt goed? En zo niet, durf dan ook echt in te grijpen. Niet bang zijn dat het dan mislukt. Er ontstaat wel iets nieuws.