Een opdracht (bah!) of ‘aan de slag met het werk van een ander’

Bij grafiek kregen we deze winter een opdracht. Ik voel dan gelijk weerstand. Ik wil geen opdracht uitvoeren, ik wil mijn eigen ideeën ontwikkelen en daar mijn aandacht aan geven. Maar omdat de docent de resultaten allemaal bij elkaar wilde exposeren (nog t/m vrijdag 4 maart in het Kunstenhuis in Zeist) vond ik toch dat ik er wat van moest maken…

We moesten allemaal een werk inleveren. Die werden vervolgens random uitgedeeld. Het idee was dat je op het werk dat je gekregen had, zou doorwerken. Iedereen leverde natuurlijk iets in waar ze niet aan gehecht waren, werk dat ze zelf misschien niet helemaal gelukt vonden. Als tweede maker kon je dus gaan kijken naar hoe je het werk zou kunnen verbeteren. Wat heeft het nog nodig? Maar je konhet ook meer naar je toe trekken.

Ik kreeg een lino van een vrouw. Witte lijnen op een niet egale maar wel vrij zwarte achtergrond. Zucht. Ik ben bezig met een project dat al langer duurt dan ik eigenlijk wil. Ik heb eigenlijk helemaal geen zin om te verzinnen wat ik met deze vrouw kan doen. Ik wil mijn eigen project afmaken. Ik stop haar in de tas en probeer er zo min mogelijk aan te denken. Lekker in de ontkenning.

Maar ja, als anderen aan de slag gaan met de opdracht en de tijd door blijft tikken, haal ik de vrouw toch maar weer tevoorschijn. Ik leg haar voor me neer en bekijk haar eens goed. Ze heeft het moeilijk. Met haar handen achter haar rug kijkt ze verschrikt naar iets dat haar kan raken. Ik denk vrij snel aan Indië, zou deze vrouw in een kamp zitten? De achtergrond is zo zwart. Kan ik meer kleur in het werk brengen? Ik besluit wat collage materiaal te gaan maken.

Thuis kan ik in mijn verzameling eigenlijk niets vinden over Indonesië in de Tweede Wereldoorlog maar ik vind wel bruikbare afbeeldingen uit Vietnam (ik heb een stapel oude fotoboeken die ik alleen maar heb gekocht om ze te verknippen). Dus ik knip en snijd een aardige hoeveelheid soldaten en slachtoffers bij elkaar.

In de daaropvolgende lessen ga ik stapelen en schuiven. Welke collage afbeeldingen passen? Wat voor effect krijg ik door verschillende elementen over elkaar heen te leggen? Zijn er lijnen die ik kan benadrukken? Welke kleuren geven wat meer leven aan al dat zwart? Als eerste kies ik ervoor om een blauwe afdruk te maken van een tweetal soldaten. Het hoofd van de vrouw blijft goed zichtbaar, delen van haar lijf worden blauwer.

Ik leg een uitgeknipt figuurtje van een rennend meisje neer en daaroverheen druk ik een random vorm. Random, als in zonder connectie met het verhaal dat in mijn hoofd is ontstaan, maar eentje uit het stilliggende project. Die voelt als geschikt om hier af te drukken. Hoewel ontstaan als restvorm tussen twee elementen, doet hij me denken aan een paar longen. Ook is het een verbinding tussen iets groots en iets kleins.

Als laatste plak ik een van de uitgeknipte soldaten op het werk. met de achterkant naar boven. Je ziet in het silhouet een veel te grote arm, takken en vrij ondefinieerbare lijnen, die ik laat lijnen met de linolijnen van de vrouw. Ik besluit dat het zo af is (de tijd is ook op). Ondanks mijn oorspronkelijke tegenzin heb ik me uiteindelijk best wel vermaakt. Ik heb het op mijn eigen manier aangepakt en daar ben ik wel tevreden over.

Maar ik vind het niet mijn beste werk. Nog steeds vind ik het werk eigenlijk te zwart maar door zelf ook met grijstinten (van het collage materiaal) te werken heb ik daar zelf ook aan bijgedragen. Had ik in het begin iets anders kunnen doen om dat nog meer te doorbreken? Grappig dat ik via dit project weer teruggegrepen heb op mijn soldatenmotief van twee jaar geleden (al waren het toen WOI soldaten). Ik heb nog een heleboel collagemateriaal over. Wie weet waar dat terecht gaan komen 😉