Bezig met de laatste loodjes van mijn scriptie

Daar ben ik weer. Ik ben een aantal weken (voor mijn doen best lang) afwezig ben geweest omdat ik mijn hoofd en mijn schrijfcapaciteiten nodig voor een ander klusje. In het vierde jaar van de NAU moet je namelijk een scriptie schrijven en daar moest ik me even op focussen. Hoe staat het ermee? @bijna klaar!

Voor mijn doen ben ik best op tijd begonnen. Niet direct bij de start van het vierde jaar in september, maar wel ergens in de herfst. Eerst richtte ik me op het begrip ‘afhankelijkheid’ en hoe in mijn werk bepaalde elementen van elkaar afhankelijk zijn voor hun positie. Maar net na de kerstvakantie bleek dat eigenlijk een te veel klein onderwerp. Ik negeerde allerlei andere leuke ontdekkingen, terwijl die juist ook mijn blik op mijn werk zouden kunnen vergroten.

Dus toen besloot ik mijn scriptie om te gooien en breder te kijken naar de rol van de verbinding in mijn werk. Op wat voor manieren kan ik mijn blokken verbinden en wat kan ik daarmee uitdrukken? Hoe verhouden de verschillende elementen waaruit mijn werk bestaat zich tot elkaar? Dat deed ik door zelf dingen uit te proberen én door naar een aantal kunstenaars te kijken. Hoe doen zij dat? Wat kan ik van hun werk leren? En daarbij ontstonden ook nog wel weer zijpaadjes.

Lange tijd werkte ik iedere vrijdagochtend aan mijn scriptie, maar een paar weken geleden keek ik zo naar de naderende deadline en naar wat ik nog wilde onderzoeken en beschrijven en toen dacht ik: ‘oh shit! Dit gaat niet passen.’ Vandaar dat ik extra tijd gezocht heb, door dit blog eventjes te negeren.

En het heeft gewerkt, want ik ben bijna klaar. Die deadline ga ik halen.

Hoewel ik eerst een beetje tegen die scriptie op zag (ik reflecteer me met dit blog al drie keer in het rond en naar het werk van andere kunstenaars kijken kan ik als kunsthistoricus ook wel), heeft het me toch echt veel opgeleverd. En (ook heel belangrijk) ik vond het erg leuk om te doen. Het ligt voor de hand om nu te schrijven over WAT ik dan allemaal wijzer ben geworden van mijn scriptie, maar dat ga ik (nog) niet doen.

Ik wil het eerst nog iets meer laten bezinken. Waarschijnlijk komen er straks een heleboel blogs met teksten als ‘naar aanleiding van mijn scriptie ben ik bezig geweest met…’ En het is nog niet af hè, dus dan voelt het ook nog wat prematuur om al te veel te delen over de inhoud. Ik ben nog bezig met de puntjes op de i, de vormgeving én het verwijderen van zo veel mogelijk spellingsfouten.

Ondanks dat ik nog wat laatste dingetjes moet doen, voel ik al wel dat katterige gevoel dat je kunt hebben als je (bijna) klaar bent met iets wat veel tijd heeft gekost. Dat gevoel van ‘the day after’, wat ik herken van de week ná de werkbespreking. Het okey… en nu dan? Je bent moe en vol met indrukken. En tegelijkertijd ben ik vol met nieuwe ideeën die ik wil gaan starten, maar waar ik dus eigenlijk de puf niet voor hebt. En dat maakt dan weer dat ik me een beetje gefrustreerd voel.

Zaterdag nog een laatste werkbespreking van dit jaar, dan volgende week mijn scriptie inleveren. En dan eerst maar eens even een weekje resetten. Wat in mijn geval zo iets betekent als iets naaien wat niets hoeft te worden, lekker tekenen en oh ja… eindelijk dat artikel over Marc Mulders voor KM schrijven…