Over hoogtevrees, aanpassen en werken op locatie

De les van afgelopen zaterdag op de NAU ging over werk maken voor een specifieke plek (site specific), iets waarvan ik dacht dat het niet bij mij én bij mijn materiaalkeuze zou passen. Dat bleek anders te zijn. De les heeft mij weer nieuwe inzichten gegeven (zo weet ik nu ook dat ik misschien wel geen hoogtevrees heb, maar er ook niet echt dol op ben).

De les begint met een wandeling door het gebouw van de Nimeto – waar de lessen van de NAU worden gegeven – op zoek naar een plek die me ‘iets’ doet. Ik kies voor het plafond op de eerste etage. Alles is grijs geschilderd maar dat verhult niet de vele verschillende soorten buizen, verschillende plafond onderdelen, verschillende soorten stenen. Ik zie zoveel structuren, dat ik er blij van word.

Als ik daar op mijn rug naar lig te staren, vraagt een student van een andere opleiding of het wel goed met me gaat. ‘Ja hoor’, antwoord ik, zonder mijn positie aan te passen, ‘Alles voor de kunst.’ Ze vraagt niet verder en ik blijf met mijn aandacht bij het plafond. Ik vraag me af wat er eigenlijk door die buizen loopt. Waar ze naartoe gaan en waar komen ze vandaan? Het is alsof ik naar een heel ingewikkeld klaverblad van snelwegen kijk.

Er ontstaan twee ideeën in mijn hoofd. Wat nu als ik één van die stelsels door de hele verdieping ga volgen en contrasterend maak? Ik kan ze omwikkelen met een zachte, gekleurde stof (denk rood fluweel). Dat zijn gelijk twee contrasten (kleur en textuur). En het inpakken past bij mijn werkwijze. Ik zou ook een extra buizenstelsel kunnen toevoegen, waar dus niets doorgaat. Die wordt warm, zacht en speels. Als de Nimeto echt mijn opdrachtgever zou zijn, zou ik zeggen dat mijn buizenstelsel de creativiteit representeert, wat voor de studenten belangrijker is dan water en afvoer.

Nu ik dit zo intik, vind ik eigenlijk het tweede idee beter dan het eerste. Ik zie helemaal voor me hoe er dan buizen van niets naar nergens lopen in grillige vormen en afwijkende kleuren. Maar ik heb tijdens de les eerst geprobeerd om de buizen in te pakken. Ik wilde het in het echt uitproberen en één buis aan het plafond inpakken, zoals ik ook mijn blokken inpak.

Het zag er wel hoog uit.

Ik dacht: ‘niet piepen. Alles voor de kunst’. Dus ik heb zelf bij de conciërge een trap geregeld. Ik ben er zelf opgeklommen. Het was echt hoog (hellepie!!!). Op de hoogste tree was de buis nog steeds een heel eind boven mijn hoofd. Ik moest op dat plateautje gaan staan, daar waar je je niet meer aan de trap kunt vasthouden. Ik kreeg het warm, het zweet brak me uit. ‘Ik kan dit, ik kan dit,’ mompelde ik tegen mezelf.

Het lukte om een lap stof over de buis te gooien en hem enigszins recht te trekken. Normaal strek ik de stof strak, maak alle butsen en deuken van het schuimrubber zichtbaar. Maar zo boven mijn hoofd op een trap kon en durfde ik niet eigenlijk niets. Weer met beide voeten op de grond, kijk ik naar het ‘wasgoed’ dat nu over de buizen hangt. Wel heel iets anders. Wat vind ik daarvan?

Ik vind het niets. Het is vrij random.

Hoe stoer ik mezelf ook vind, zo op die trap mijn eigen angsten in de ogen kijkend, het moet wel ergens toe leiden. En dat zie ik niet. Na overleg met mijn docent besluit ik op de grond verder te gaan en dan daar te bouwen wat ik anders in de lucht zou hebben willen maken. Ik kan het op de grond plaatsen, daar waar het anders in de lucht had gezeten. Makkelijker gezegd dan gedaan.

Uiteindelijk maak ik een installatie die meer geïnspireerd is door de plek en de buizen, dan dat het een werk is dat heel specifiek op deze plek hoort. Mijn werk is mee te nemen en ergens anders opnieuw op te bouwen zonder dat het betekenis verliest. Wel heb ik – door mijn inspiratiebron – nieuwe vormen en materialen toegevoegd. Ik ben wel tevreden.

De hele opdracht heeft me ook wel doen beseffen dat ik mezelf weer eens beperkte door zo duidelijk ‘site specific’ werk uit te sluiten voor mezelf. Ik vond het erg inspirerend om voor een plek iets te bedenken en heb ondertussen een heleboel ideeën.