Een weekje gedwongen rust

Na de kerstvakantie ging ik full speed van start. Er lag een hoop naaiwerk op me te wachten. Ik had er zin in, zette een tandje bij. Een nieuw jaar, nieuwe energie en zo. Ik had mezelf opgepompt om full speed aan de slag te gaan maar zat binnen een paar dagen suf op de bank. Ik voelde me rillerig. Mijn vinger werd dik, rood en begon te kloppen. Een ontstoken vinger…

Ik dacht: ‘het gaat met een paar dagen wel over’. Maar het tegendeel was waar: het leek wel alsof de ontsteking alleen maar erger werd. Het hield me ’s nachts wakker. Dus ik het internet op (meestal geen goed idee bij medische zaken). Wat ik las, deed me toch maar met de doktersassistent bellen. Even echt advies inwinnen. Ik kon dezelfde dag nog langs komen.

De dokter schreef me een zware antibiotica kuur voor. En zette een lijn op mijn vinger rondom het ontstoken gedeelte. Mocht het nog groeien, dan moest ik direct aan de bel trekken. Een beetje beduusd slikte ik thuis een eerste pil. Staand innemen, een half uur niet liggen c.q. rechtop blijven zitten. Een steng regime van eten en niet eten. De hele dag uren tellen om ervoor te zorgen dat er twee nuchtere uren vóór én eentje ná de pil zitten. Het nam al mijn hersencapaciteit in beslag.

Ik was met een blok bezig dat ik met verschillende stoffen heb bekleed. Een log cabin motief maar dan 3D. Cool, maar ook veel naaiwerk met onhandige hoeken. Ik heb er vaak bij in mijn vinger geprikt. De stoffen waren steeds wisselend van dikte en stugheid. Dan kwam opeens mijn naald niet meer door de stof en prikte ik met de achterkant van de naald in mijn middelvinger. Die gebruik ik blijkbaar om de naald door de stof te drukken. In één van die kleine wondjes moet een bacterie zijn gekomen, misschien wel direct van de naald. Naaien is blijkbaar best een gevaarlijke bezigheid.

Dan merk je ook hoe afhankelijk je van je handen bent als kunstenaar. Je kunt van alles met je hoofd verzinnen, maar het moet ook uitgevoerd worden. En daar heb je toch je handen voor nodig. Ook nu de ontsteking weg is, is mijn vinger nog gevoelig. Er zit nu een heel dun nieuw velletje op het topje. Ik kan er nog steeds niet veel druk op zetten. Dan begrijp ik ineens waarom pianist Wibi Soerjadi zijn handen heeft verzekerd 😉

Ik heb nieuwe naalden gekocht, let beter op mijn ‘duw’ techniek, werk meer met een vingerhoedje (zit alleen zo vervelend) en probeer wat voorzichter te zijn. Mocht iemand anders nog een goed advies hebben, dan hoor ik het graag 😉