Mijn hoofd loopt weer eens over: focus, doen én compassie

Als ik mezelf om tien uur nog in mijn pyjama nog steeds manisch mijn dagboek zie volschrijven over dat ik steeds voor de tv zit in plaats van werk, dan weet ik één ding zeker: ‘het is weer zo ver…’ Mijn hoofd loopt over, ik ben het overzicht kwijt. En omdat ik dan niet weet waar te beginnen, begin ik maar nergens aan. Herkenbaar?

Het is niet de eerste keer dat ik dit uitstelgedrag bij mezelf zie, ik kan het ondertussen al aardig herkennen. Ik schreef al eens een blog over het boek The war of Art: break through the Blocks and Win your inner creative battles van Steven Pressfield, waar uitstelgedrag uitgebreid in wordt behandeld. Het antwoord? Niet bij de pakken neerzitten, maar act like a PRO en ga gewoon aan de slag. Ja, het woord DOEN, heb ik net ook wel opgeschreven in die tien pagina’s die ik heb zitten vullen.

Alleen weet ik niet goed waar te beginnen. Het voelt allemaal een beetje veel. Ik heb binnenkort de Kunstroute (11 en 12 oktober, wees welkom 😉) waar ik niet alleen nog voor moet regelen wat ik waar ga hangen en hoe ik dat aan de muur krijg, maar waarvoor ik dit keer ook flyers wil maken en nieuwe boekenleggers om weg te geven.

Ik heb een lijst van meer dan dertig ideeën voor kunstwerken – of kunstprojecten – waar ik mee bezig ben of mee zou willen beginnen maar ook hele harde werkbespreking deadlines voor de NAU. Iedere ochtend hoor ik in mijn hoofd: ‘18 oktober, 22 november’ en dat geeft druk. Het voelt alsof ik iets MOET maken. Anders heb ik straks niets af…

Normaal maak ik altijd meerdere dingen naast elkaar en die nemen zo hun tijd. Kleine 2D werkjes maak ik tussendoor, maar 3D werk kost me snel zes weken of meer. Ik moet er meer over nadenken én er zit meer naaiwerk in. En ik heb geen eens zes weken! Nu ik zo weinig tijd heb merk ik dat ik me te veel ga concentreren op het eindproduct. Dan verlies ik mijn nieuwsgierigheid naar wat er zou kunnen ontstaan. Het voelt als productie in plaats van een ontdekkingstocht.

En dan ben ik nog niet eens begonnen over de scriptie, die we dit jaar ook moeten schrijven, grafiek dat weer is begonnen, het artikel over Marcel van Eeden dat nog niet af is, dat ik mijn website moet aanpassen zodat ik er ook mijn werk op kan zetten (en hoe dan?) en het bloggen. Oh ja, en ik ben ook nog aan het wennen aan mijn lege nest… Al die dingen gaan in mijn hoofd door elkaar dwarrelen en proberen allemaal mijn aandacht te vangen door zo hard mogelijk te schreeuwen. Ik doe de TV aan om daarmee al het andere te overstemmen.

Lijstjes? Dat hoor ik jullie al zeggen (ook al eerder over geblogd). Ik probeer tegenwoordig een haalbaar lijstje te maken met duidelijke prioriteiten (dat lukt nog wat minder). En ik zet dingen op verschillende lijstjes, met een verschillend tijdspad. Want dertig ideeën is leuk, maar ik moet wel bewust kiezen wat ik dan nu ga doen. FOCUS. En dat hoeft er dan niet maar één te zijn, want ik moet mijn werkwijze niet aanpassen aan het aantal werkbesprekingen. Bij mezelf blijven is belangrijk. Ik laat bij de volgende werkbespreking gewoon zien waar ik ben en dat is dan wat het is. Niet meer en niet minder.  

En dan schreef ik nog een derde woord met koeienletters in mijn dagboek: COMPASSIE. Het is helemaal niet erg dat ik mezelf toch toch weer onder een dekentje op de bank verstopt terug vind. Soms moet je jezelf ook even pamperen en liefdevol toespreken. Ja Liesje, ook jij mag er zijn, met al je valkuilen waar je toch altijd weer in valt. Dat is alleen maar menselijk.

Maar we gaan er niet blijven zitten. Ik gooi mezelf een trappetje toe en trek mezelf omhoog. Compassie, focus en doen. Zo. Ik ga me maar eens aankleden en aan de slag. Oh nee, ik ben al lang begonnen! Dit blog is alweer af. Dat heb ik al gedaan!