Een bezoek aan de weversmarkt in Hoorn

In de Vezel zag ik een aankondiging van DE weefmarkt in Hoorn. ‘Kun je een hele markt vullen met weven?’, dacht ik, ‘wat zou daar allemaal te zien zijn?’  De ondertitel ‘voor iedereen die van draadjes houdt’ spreekt me erg aan. Dus, onder het mom van samen hebben we sowieso een leuke dag, ben ik met een vriendin die kant op getreind om het zelf te bekijken.

We zijn niet de enigen die de trein naar Hoorn genomen hebben. Er stromen veel vrouwen van een zeker leeftijd uit de coupé, bijna allemaal met een zelfgemaakte tas. Een man vraagt ons zijn schoonmoeder die op de markt staat met een kraam vol zelfgebreide sokken te feliciteren met haar verjaardag. Bij deze, mevrouw van de regenboogsokken: ‘Alsnog gefeliciteerd!’

Over de winkelstraat van Hoorn meandert het ene kraampje na het andere, allemaal gevuld met textiel. De naam ‘weefmarkt’ is niet helemaal dekkend, ook mensen die van breien, haken, quilten, spinnen of vilten houden kunnen hier terecht. Er zijn kraampjes van mensen die hun eindproducten verkopen, textieltijdschriften en verenigingen (meer dan je voor mogelijk houdt). Maar de meeste kraampjes verkopen materialen.

Er worden vooral veel verschillende soorten wol in verschillende stadia van zijn verkocht. Je kunt ruwe wol kopen, krullen van bijzondere schapen en geiten, wol-lonten, voorbewerkte wol die je direct zelf kunt spinnen, zelfgesponnen wol en allerlei wol van kleine en grotere bedrijven. Opvallend vaak is de wol zelf geverfd, en vaak ook nog met natuurlijke materialen. Dat vind ik super leuk. Ik zie hele mooie dikke zelfgesponnen wol. Met een heel mooi dik prijskaartje eraan. Dat wel. Die wol is dat ook zeker waard, maar voor het omwikkelen van mijn schuimrubber figuren vind ik dat toch een beetje lastig. Wat wil ik eigenlijk? Zoek ik iets?

Deze vragen vliegen halverwege de markt uit mijn hoofd. Ik zie een mooie paarse wol voor een wat kleiner prijsje. Ik stop hem in mijn tas. Bij een vrouw die naast haar spinnenwiel een aantal manden met bollen wol heeft staan, ga ik los. Ze heeft zulke mooie wol. Het ziet er duidelijk zelfgemaakt uit, de draad wisselt van dikte. Mijn vingers beginnen te tintelen als ik ze over de bollen laat glijden. HEBBEN, denk ik alleen nog maar (ook omdat er bolletjes tussen zitten van een paar euro, dat geeft mogelijkheden en maakt hebberig).

Ergens in mijn gang staat een doos vol schapenwol, waarmee ik zelf wil proberen mijn eigen draad te spinnen om die vervolgens zelf te verven met natuurlijke materialen. Als ik het draad van deze vrouw zie denk ik: ‘Dit zou ik dan willen maken’. Een beetje een wonky draad met een eigen karakter. Ik ben op de terugweg nog een keertje langs gegaan voor nog twee bollen.

Daarna ben ik nog gezwicht voor wat bijzondere klosjes draad, voor zijde draad, een oud boek voor een euro, nog wat restjes stof, drie bordeaux rode ritsen, een weefkam en nog een bol roze wol. Bij niets heb ik direct een bestemming, maar bij alles voel ik dat ik er iets mee kan. De kleuren komen verrassend overeen met de kleuren die me vorig jaar zo aanspraken tijdens mijn wandelingen op Mount Conwy. Ik heb eerder geschreven dat ik wel een beetje klaar was met Wales, maar blijkbaar nog niet helemaal?

Mijn vriendin heeft zich heel goed ingehouden. Zij zocht één ding en heeft alleen dát gekocht. Ik had mezelf een budget gesteld en heb dat helemaal uitgegeven. Maar ook niet meer dan dat 😉 In die zin heb ik me ook aan mijn voornemen gehouden. Jullie merken vanzelf wel waar ik mijn nieuwe aankopen voor ga gebruiken…