Langzaam herstellen van een hersenschudding

Mijn zomer verliep heel anders dan ik had gedacht. Op de warmste dag van het jaar – 26 juni 2026 – kwam ik onverwachts ten val en liep een zware hersenschudding op. Geen vakantie, geen Venetië en geen kunst voor mij de afgelopen vier maanden. Ondertussen begin ik zo ver hersteld te raken dat ik weer af en toe een beetje achter de laptop kan kruipen. Dus tijd om jullie bij te praten.

Als je een hersenschudding hebt, komen prikkels veel harder binnen. Je hebt geen filter. Dat was een vreemde ervaring voor mij. Ik reageerde heel anders op prikkels dan normaal, was veel emotioneler en angstiger. Mijn brein deed niet wat het normaal deed en ik voelde me totaal niet in control. Om grip te krijgen op mijn situatie begon ik al snel mijn omgeving te tekenen. Dat gaf me een gevoel van houvast. Daar is de tv, de stoel, het raam, de tafel. Alle dingen staan waar ze horen te staan. IETS is er normaal.

Ik draag een bril of contactlenzen. Ik heb -6,5 en sinds een jaar of twee ook een leesbril. In de eerste weken kon ik mijn bril niet op hebben. Dat was too much information voor mijn hersenen. Maar mijn hoofd weer aan mijn bril te laten wennen, dat duurt frustrerend lang. Ik kan ondertussen ruim drie en een half uur per dag mijn bril op. Daar ben ik echt blij mee, maar dat geeft ook nog steeds een heleboel uren met wazig zicht. Veel van mijn energie gaat er op dit moment naar het uitbreiden van mijn kijktijd.

In de tussentijd heb ik mijn atelier grondig opgeruimd. Ik doe om de zoveel maanden een poging om structuur in mijn atelier aan te brengen, maar zo netjes als nu is het echt heel lang niet geweest. Ik heb alle dozen met wol en stof uitgezocht, materiaal waar ik niets meer mee doe weggedaan. Als ik er nu kom, voel ik er ruimte om weer aan iets nieuws te beginnen. In mijn hoofd maak ik er ook al een heleboel, maar IRL heb ik er nog net iets te weinig hersencapaciteit voor. Maar ik voel wel dat het steeds dichterbij komt.

Dat ik dit blog eindelijk kan schrijven en weer met jullie kan communiceren doet me goed. Ik ga jullie beloven dat het niet weer bijna vier maanden duurt voordat jullie wat van me horen, máár ik kan nog niet iedere week bloggen. Ik moet voorlopig mijn herstel op nummer één blijven zetten. Als ik ruimte voel, dan ga ik natuurlijk wel lekker typen. Er liggen al wel wat ideetjes klaar, dus kom af en toe even kijken: wie weet heb ik nog wat kunnen posten.